Integriti dan tadbir urus merupakan ekosistem nilai yang merentas seluruh struktur masyarakat melibatkan kerajaan sebagai pembuat dasar, sektor swasta sebagai pelaksana ekonomi, dan individu sebagai pemegang nilai asas yang menentukan sama ada sistem ini berfungsi atau runtuh.
Apabila salah satu komponen ini gagal, kesannya bukan sahaja bersifat institusi, tetapi turut menjejaskan kepercayaan sosial, kestabilan ekonomi dan hala tuju pembangunan jangka panjang.
Dalam konteks Sarawak, pendekatan yang diambil memperlihatkan kesedaran bahawa integriti tidak boleh dipaksakan semata-mata melalui penguatkuasaan.
Usaha memperkenalkan Ordinan Ombudsman Sarawak dan program pembudayaan integriti di peringkat komuniti menunjukkan bahawa Kerajaan Sarawak mengiktiraf peranan rakyat dan sektor swasta sebagai rakan kongsi dalam tadbir urus.
Apabila mekanisme aduan diwujudkan dan masyarakat diberi ruang untuk memantau pentadbiran, kesannya ialah peningkatan akauntabiliti dan pengurangan jurang kuasa antara pembuat keputusan dan rakyat.
Pada masa yang sama, penglibatan agensi negeri dalam pensijilan sistem anti-rasuah seperti ISO 37001 mencerminkan kesungguhan memperkukuh integriti organisasi secara berstruktur, bukan sekadar simbolik.
Namun, integriti tidak akan bertahan lama jika individu tidak memainkan peranan asas mereka, kerana setiap keputusan kecil, sama ada memilih jalan pintas, memanipulasi maklumat atau berdiam diri terhadap salah laku, menyumbang kepada normalisasi ketidakjujuran.
Apabila masyarakat mula menganggap rasuah kecil sebagai perkara biasa, akibat jangka panjangnya ialah hakisan nilai moral kolektif.
Ini menjelaskan mengapa negara dengan sistem undang-undang yang baik masih boleh gagal jika integriti individu tidak dipupuk secara berterusan melalui pendidikan, teladan kepimpinan dan norma sosial yang jelas.
Bukti global menunjukkan bahawa gabungan ketelusan data, perlindungan pemberi maklumat, penggunaan teknologi digital dan pendidikan nilai sejak awal mampu mengubah hala tuju integriti sesebuah negara.
Apabila kerajaan membuka data perbelanjaan, syarikat mengamalkan pendedahan korporat yang jujur, dan individu berani menolak budaya tidak beretika, kesan berangkai yang positif akan terbentuk.
Kepercayaan meningkat, kos pengawasan menurun, dan sumber awam serta swasta dapat dimanfaatkan secara optimum untuk kesejahteraan bersama.
Artikel lengkap boleh dibaca dnegan mengimbas :
